کارخانه های نورد گرم و نورد سرد هر دو در صنعت فرآوری فلزات حیاتی هستند، اما اهداف متفاوتی را دنبال می کنند و نتایج متفاوتی دارند.
کارخانه های نورد گرم در دماهای بالا کار می کنند، معمولاً بالاتر از دمای تبلور مجدد فلز. این فرآیند انعطاف پذیری فلز را افزایش می دهد و به آن اجازه می دهد تا به راحتی به محصولات بزرگتر و ضخیم تر تبدیل شود. دمای بالا همچنین به کاهش نیروی مورد نیاز برای نورد کمک می کند و می تواند ساختار دانه داخلی فلز را اصلاح کند و خواص مکانیکی آن را بهبود بخشد. با این حال، محصولات نورد گرم ممکن است سطح زبرتری داشته باشند.
در مقابل، کارخانه های نورد سرد در دمای اتاق کار می کنند. این روش ورقها و کویلهای فلزی نازکتر و دقیقتری با سطح صافتر تولید میکند. نورد سرد همچنین سختی و استحکام فلز را افزایش می دهد اما شکل پذیری آن را کاهش می دهد. اغلب برای تولید قطعات و اجزای با دقت بالا استفاده می شود که دقت ابعاد و کیفیت سطح در اولویت است.
به طور خلاصه، نورد گرم برای شکلدهی اولیه و کاهش اندازه مناسب است، در حالی که نورد سرد در دستیابی به ابعاد دقیق و پرداخت سطح برتر برتری دارد.
